فرمود خداوند پيوسته يكتا و بىهمتا بود در يكتائى خود سپس محمّد و علي و فاطمه عليهم السّلام را آفريد آنها بيش از هزاران « 1 » سال ماندند آنگاه اشياء را آفريد و آنان را گواه بر آفرينش اشياء قرار داد و فرمانبردارى از ائمه را بر آنها الزام نمود و آنچه خواست در اشياء نهاد و بايشان واگذار كرد كار اشياء را از نظر حكم و تصرف و ارشاد و امر و نهى در خلق چون آنها فرمانروايان بودند به همين جهت ولايت و امر و هدايت در اختيار آنها است و ايشان ابواب رحمان و نواب خدا و نگهبانان آستانه او هستند آنچه را بخواهند حلال ميكنند و هر چه بخواهند حرام « 2 » جز آنچه خدا اراده كرده انجام نميدهند بندگان گرامى هستند كه هرگز پيش زبانى نسبت به خدا ندارند و بدستورش عمل ميكنند . اين آن ديانتى است كه هر كس جلوتر از اين گام بردارد در درياى افراط و زياده روى غرق شده و هر كس از اين مرتبه پائين‌تر كه خدا به آنها عنايت كرده معتقد گردد در بيابان تفريط گمراه شده و حق آل محمّد را كه عبارت از معرفت آنها است و بر هر مؤمنى واجب است ادا نكرده آنگاه فرمود اين مطلب را داشته باش محمّد ! كه از اسرار و دانش مكتوم است . در روايت كافى دنباله آن چنين است اين آن اعتقادى است كه هر كس افراط ورزيد و غلو كرد از اسلام خارج شده و هر كه كوتاهى نمود از قبول آن هلاك شده و هر كس ملازم اين اعتقاد بود بائمه عليهم السّلام پيوست اين مطلب را داشته باش . بصائر : عبد اللَّه بن سنان از حضرت صادق عليه السّلام نقل كرد كه عرض كردم

--> ( 1 ) ترجمه الف دهر است كه هر دهر را مجلسى مينويسد هزار سال ميگويند . ( 2 ) يعنى هر چه را بدانند خدا حلال ميداند حلال ميكنند و هر چه را حرام حرام ميكنند مثل اين آيه كه ميفرمايد يَفْعَلُ اللَّهُ ما يَشاءُ خدا هر چه را بخواهد انجام ميدهد با اينكه خداوند جز آنچه بصلاح است و بهتر است انجام نميدهد .